Family | Ruud’s verhaal

Wie mij op social media volgt, heeft al een beetje kennis kunnen maken met ons kersverse familielid. Ruud woont al bijna 5 weken bij ons en zijn verhaal begint in Roemenië. Dat van ons? Op Facebook.

Je bent een honden -of kattenmens wordt er wel eens gezegd. Ik ben overduidelijk een hondenmens. En thank god, le boyfriend ook. We zijn beiden opgegroeid met honden en de liefde en gezelligheid die ze geven. Het zijn wat dat betreft net kinderen. Je voedt ze op, je verwent ze, ze proberen je uit, zijn aanhankelijk, je neemt ze overal mee naartoe.. Echt part of the family! Dat een hond ooit ook in ons family-plaatje voor zou komen was wel duidelijk, z’n naam hebben we in ieder geval al : Ruud..

We waren al een tijdje onze agenda’s aan het omzetten in realistische roosters waar een hondje tussen zou passen. Het moet geen weekend-hond worden, waar hij de hele week bij een oppas is en savonds een keer opgehaald wordt. Ondertussen waren we lid geworden van een Facebookgroep waar teckels centraal staan die geadopteerd of herplaatst kunnen worden. Een tip van familie, ook leek het ons een mooi idee om een hondje een nieuwe kans te geven.

Die kans kwam sneller dan verwacht doen we getagd werden in ‘Love’, een rode ruwharige teckel uit Roemenië. Hoewel de naam en z’n roze jasje leek op een vrouwtje, was het toch echt een stoer ventje. Dit is hem! Dit is onze hond! We reageerde snel, maar we waren niet de enige die vonden dat hij bij ons moest komen wonen. 2 dagen nadat we hadden gereageerd kregen we te horen dat Love toch naar een ander gezin ging. Dan is hij niet voorbestemd zal ik maar zeggen. Ik was daar iets meer nuchtere Nellie in dan le boyfriend. Hij is de volgende dag in Londen voor werk en als ik net op mijn werk ben gaat m’n telefoon. Roy. Ik schrik want hij zou net geland zijn.. Zo blij heb ik hem lang niet gehoord : Love mag toch bij ons wonen, de bemiddelaar vertrouwde de vele twijfels bij de andere familie niet. En vanaf dat moment gaat het heel snel..

Ergens verwacht ik dat hij al in Nederland is, dat we hem kunnen zien om even kennis te maken. Dit is niet het geval horen we als we met de bemiddelaar bellen. Hij gaat mee met transport vanuit Roemenië, komt anderhalve dag later aan in Geleen en vanuit daar gaat hij meteen mee naar huis. Niet de eerste keer dat we iets van een plaatje kopen [ons huis namelijk], spannend is het wel.

Op vrijdagavond rijden we rond een uurtje of 9 weg, opweg naar Geleen. Er wordt sneeuw verwacht in het zuiden en die verwachting is juist, want na ruim een uur rij ik op een witte, gladde snelweg. En dat te bedenken dat we ook nog terug moeten met adoptiekind. We hebben op een parkeerplaats van Mac Donald afgesproken, wat een beetje voelt als Bananasplit, maar gewoon makkelijk is voor het transport. De Mac Koffie gaat er goed in en we ontmoeten al gauw onze bemiddelaar, een goedlachse vrouw met een gouden honden-hart. Zij bestelt hamburgers in plaats van koffie en checkt de ‘track&trace’ van het transport. Het gevolg hiervan voelt nog meer als Bananasplit, ze rijden verkeerd en wel 50km verkeerd. Gaan we die hond ooit nog ontmoeten or whut? De wegen zijn nog gladder, het is nog later en we worden zenuwachtig. Één voordeel, het volgende meetingpoint is op de weg naar huis en als we die bereiken, de parkeerplaats van Golden Tullip, zien we een busje staan : ‘Paws Rescue’.

Het voelt weird als het ene moment de deur opengaat en de bus gevuld is met benches, je een wildvreemd hondje in je armen krijgt en het volgende moment thuis op de bank zit met z’n drieën en dat helemaal niet gek voelt. Ruud is part of the family!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s