Mondays Mood | het leed dat reizen met het OV heet

Elke ochtend loop ik om 8:28 van huis om vervolgens 7 minuten later aan te komen bij de bushalte. De bus vertrekt om 8:36. Althans dat is de bedoeling. Werkzaamheden in en rondom het dorp, file omdat het hele dorp uitloopt, zorgen nogal vaak voor vertraging. Om 9:00 (plus minus) kom ik aan in het centrum, terwijl ik 9:15 aanwezig moet zijn. Een bus later brengt me in tijdnood en als ik ergens geen zin in heb is het stress in de ochtend. Irritatiepunt 1 is een feit.

Nog voordat ik de bus überhaupt instap moet de OV chipkaart altijd voorzien zijn van €4,00. Like why? Als het punt is bereikt van ‘de OV chipkaart heeft centjes extra nodig’ vergeet ik het altijd. Misschien toch maar overgaan op automatisch opladen. Daarbij beland mijn kaart dagelijks in een andere tas of jas. Je zal het gevolg hiervan kunnen invullen. Irritatiepunt 2 is een feit.

Dan is het moment daar om de bus in te stappen. De kans op een vrolijke buschauffeur is maar klein. Wat is dan ook tegenwoordig nog de interactie met zo’n chauffeur? Het is altijd wel ‘gezellig druk’ in de ochtendbus, de bijbehorende blikken ‘wie stapt er bij deze halte in’ krijg je er gratis bij. Iedereen heeft zo z’n eigen opstart-ritueel, van even door slapen in de bus tot een 5-gangen-ontbijt. Allemaal prima. Voor mijn neus gapen (ja, echt wagenwijd), je neus 10x ophalen waardoor ik bijna wil vragen of je je neus wilt snuiten of zo hard hoesten dat iedereen wat mee krijgt van de bacteriën. Niet prima. Conclusie : lange busrit met beslagen ramen. Irritatiepunt 3 is een feit.

Op de terugweg naar huis stuit ik op mijn laatste irritatiepunt. Ken je dat, dat je in alle haast je bus wilt halen? Had ik maar een beetje van die haast. Terwijl mijn collega me verlaat (rennend en wel) voor de bus die elk moment kan komen, sjok ik erachteraan. En jawel : net gemist, 17 minuten wachten. Irritatiepunt 4 is een feit.

Tot een jaar geleden had ik de luxe om dagelijks met de auto naar het werk te gaan, vanwege het gratis parkeren. Zou ik nu ook kunnen doen, is alleen een iets duurder grapje. Mijn (meestal) schone, fijne auto die er altijd staat (geen wachttijden), die nooit vertraging heeft en waarin ik geen rekening met anderen hoef te houden. Meezingen met de radio zo hard (en vals) als ik kan, een ‘altijd’ vrolijke chauffeur en geen afwachtende blikken. Dat was toen. YAY voor het OV! Ik zal blij zijn als het lente is en mijn fiets me weer brengt.

Reizen jullie ook dagelijks met het OV? Wat is voor jullie de grootste irritatie?

Advertenties

4 gedachten over “Mondays Mood | het leed dat reizen met het OV heet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s